Auke Flapper was jaren lang trainer bij het Jeugdschaatsen.
Eerder dit seizoen hebben wij al afscheid genomen van Auke Flapper, nu neemt hij ook afscheid van het langebaan schaatsen, als trainer. Op www.schaatsen.nl staat hij deze week in het middelpunt van de belangstelling als vrijwilliger van de week, zie hieronder!
De 69-jarige Auke Flapper uit Weidum is zijn hele leven al lid van HC IJsleeuwen uit Leeuwarden. Vroeger heeft hij zelf buiten leren schaatsen en tegenwoordig ziet hij als schaatstrainer dat bijna iedereen indoor begint. Van jeugdschaatsen tot senioren, of zoals hij zelf zegt ‘van 8-88’, heeft hij inmiddels lesgegeven.
Afgelopen zondag gaf hij z’n laatste training en reed hij z’n laatste rondjes op de ijsbaan. Het werd een emotioneel afscheid van een trainer die altijd voor iedereen klaarstond. ‘Maar ik kom vast nog wel eens kijken, want ik sluit het niet af om er nooit weer te komen. Ik blijf lid van de vereniging en ik hoop dat ik de tijd krijg om daar nog wat van te genieten.’
Hoe bent u schaatstrainer geworden?
‘Ik heb vroeger zelf altijd geschaatst en toen gaf ik ook wel les alleen was ik niet gediplomeerd. Na 25 jaar ben ik gestopt met marathonschaatsen en zocht ik een andere invulling. Ik heb toen mijn diploma’s gehaald, dat is nu officieel 10 jaar geleden. Ik was 60 jaar toen ik samen met een collega op schaatscursus ben gegaan, waar we gelijk te horen kregen: ‘wat leuk dat jullie dat nog oppakken’. Het was een leuke ervaring, maar mijn trainingen zijn er niet beter of anders van geworden. Maar tegenwoordig heb je zo’n papiertje nodig.’
Waarom bent u bij het schaatsen gebleven?
‘Mijn hart ligt bij het schaatsen en ik vind het hartstikke leuk. Ik heb mijn diploma’s gehaald om met jeugd te kunnen werken. Uiteindelijk is het me ook gelukt jeugdtrainer te worden. Dat wilde ik graag.’
Wat vindt u mooi aan schaatstraining geven?
‘Het omgaan met jeugd, die spontaniteit en positieve benadering van het schaatsen. Mijn achtergrond daarbij was dat ik mijn eigen ervaring, hetgeen ik heb beleefd, over kon brengen op de jeugd.’
Vindt u het daarbij belangrijk dat de jeugd progressie maakt?
‘Natuurlijk moet er wel een prestatie achteraan komen. We probeerden elk jaar wel 2, 3 van onze groep - want ik deed het natuurlijk niet alleen - in de Friese selectie te laten doorstromen. Het was niet alleen vrij en blij; Er zat wel degelijk een bepaalde visie achter om ze zo goed te maken zodat ze in de Friese Selectie terecht zouden komen. Maar wel benaderen vanuit het gevoel van plezier in schaatsen en op die manier beter worden. Momenteel is Bente van den Berge uit Leeuwarden de beste die vanuit HC IJsleeuwen doorgestroomd is naar een hoger niveau.’
Ziet u snel wanneer iemand talent heeft?
‘Wat is snel? Je kunt het redelijk goed zien, maar daarnaast hangt ook een hele hoop van de instelling af. Iemand met ietsje minder talent, maar een hele goede instelling kan natuurlijk ook heel ver komen. Uiteindelijk is de techniek de basis van alles. Er zijn schaatsers die het coördinatief nooit helemaal 100% onder de knie krijgen, dan wordt het heel moeilijk om in de hoogste regionen terecht te komen. Schaatsen is een hele complexe sport. Wanneer je ernaar kijkt, denk je dat schaatsen alleen vanuit de benen komt, maar het hele lichaam wordt gebruikt.’
Heeft u zelf naast marathon ook aan langebaan gedaan?
‘Ik was niet zo’n tijdrijder. Ik vond hoe langer hoe mooier; de Elfstedentocht en dat soort wedstrijden. Ik was destijds nog boer – daar ben ik 8 jaar geleden mee gestopt - , dus het moest er allemaal een beetje tussendoor. De top heb ik nooit bereikt, maar ik reed wel op een redelijk niveau. Nederlandse kampioenschappen bij de B’s en later bij de Veteranen.’
Afgelopen zondag (18 maart) heeft u afscheid genomen als schaatstrainer. Wat was voor u de reden om te stoppen?
‘Tijdens mijn afscheid zei ik: ‘de geest is sterker dan het lichaam’. Ik krijg wat lichamelijke klachten en ik wil niet dat men op de ijsbaan straks zegt: ‘wat moet die ouwe kwast hier nog’. Ik kan nu nog helemaal uit de voeten, maar de coordinatie is niet helemaal optimaal meer. De schaatsen hangen nu in de boom en er komt altijd een moment dat je ruimte moet maken voor de jeugd. Als je geen vertrouwen meer hebt in jezelf, moet je stoppen. Mijn standpunt is: ‘probeer de eer aan jezelf te houden’.’
Is het voor de vereniging makkelijk om nieuwe vrijwilligers te krijgen?
‘Ik had begrepen dat ze nog geen vervanger voor mij hadden, maar ik kom niet weer op het ijs. Tijdens mijn afscheid hadden ze me nog even te pakken, want na 35 jaar moest ik weer een 1000m rijden. Ik wilde niet vallen, want stel je voor dat je op je afscheid je pols of je heup breekt. Maar het is goed gegaan en het was heel emotioneel.
Vrijwilligerswerk kost veel tijd, maar geeft ook iets terug.
‘Ik heb er nooit bij stil gestaan hoeveel uur het me heeft gekost. Naast trainingen in Heerenveen en Leeuwarden coachte ik ook tijdens club- en interclubwedstrijden. We zijn in Noorwegen en Duitsland geweest, dus ik heb ook hele rijke herinneringen aan die buitenlandse reizen. Ik heb er heel veel voor teruggekregen en dat heb ik gemerkt bij mijn afscheid. Dat was prachtig. Ik had er geen voorstelling van dat dat zo kon.’
ats hier tekst.
